گاهی آن قدر شب و روزت تند تند می آید و تمام می شود که وقت نمی کنی که به روز کنی این خانه ی لعنتی ات را که هیچ، که حتی سری بهش بزنی که شاید ردپای دوستی، یا شاید مهمان جدیدی و یا کسی که  آرزو داری وبلاگت را بخواند که نمی دانی که می خواند یا نمی خواند و اگر هم بخواند رد پایی می گذارد یا نمی گذارد و تازه اگرهم بگذارد که اسم واقعی اش را که می دانی که نمی گذارد؛ را گرد گیری کنی.